Една изјава на поранешниот премиер Љубчо Георгиевски, дадена во интервју уште во 2014 година, деновиве повторно станува актуелна. Неговите размислувања за тоа што навистина претставува националниот идентитет, апсурдот на барањето потврда од надвор и секојдневните навики на граѓаните, звучат како да се изречени денес, прецизно дијагностицирајќи ги општествените состојби во земјава.
Во својот препознатлив директен стил, Георгиевски пред речиси една деценија посочи дека дебатата за идентитетот во независна држава е непотребна фрустрација.
„Идентитетското прашање е малцинско прашање. За идентитет може да дискутираат Курдите во Турција. Во ниту една самостојна, независна држава не дискутираат за својот идентитет, ниту пак бараат некој друг да им го признае. Еве кажете ми, кој на кого му признал идентитет? Ние си живееме во некои свои сопствени фрустрации.“
Свадбите како огледало на патриотизмот
Она што особено привлекува внимание во неговата изјава е дефиницијата за тоа како реално се живее идентитетот, наспроти политичките декларации. Удирајќи директно во лицемерието на дел од јавноста, тој го истакна парадоксот на „загрижените Македонци“:
„Знаете што е идентитетот? Јас тоа постојано го велам. Идентитетот е музиката на која се радуваш и песните кои ги пееш. Тоа е идентитетот. Јас сите тие загрижени Македонци за името на Република Македонија кои ќе направат свадба и 100 отсто од музиката им е српска, сакам отворено да ги прашам: Им текнува ли тогаш на македонскиот идентитет? Тогаш треба да размислуваат за македонскиот идентитет. Каде е проблемот?“
Лекцијата од соседите: Косово како пример
За да ја долови поентата дека идентитетот не се брани со резолуции и меѓународни признавања, Георгиевски направи паралела со албанскиот народ и нивната борба во Косово.
„Ние имаме еден проблем на фрустрација… Да ги земеме за пример Албанците. Во Косово тие беа поробени од Србите, се бореа со пушки и со бомби, се тепаа. Во целата таа борба тие некаде кажаа ли дека се борат за албанскиот идентитет? Не. На крајот прифатија и држава која ќе се вика Косово, а народот е албански. […] Имаат ли проблем Албанците со идентитетот? Кој треба да им го признае на Албанците идентитетот?“
Оваа изјава од 2014 година очигледно сè уште силно одекнува, потсетувајќи дека пред да бараме светот да нè разбере и признае, можеби прво треба да се погледнеме самите себеси во огледало – или уште подобро, да го погледнеме репертоарот на следната семејна прослава.
