По лавината реакции и нападите кон етнологот Рубин Земон, поранешниот премиер Љубчо Георгиевски преку опсежна објава на својот фејсбук-профил излезе со свој историски осврт. Георгиевски ги критикува „демагозите од сите идеологии“ и нуди прагматично видување кое прави јасна разлика меѓу револуционерната политичка борба и градењето на културно-националниот идентитет.
Неодамнешното интервју на етнологот Рубин Земон, во кое тој изјави дека Гоце Делчев не придонел за македонскиот национален идентитет, ја разбранува македонската јавност. Во одбрана на правото на објективна дебата застана поранешниот премиер Љубчо Георгиевски, кој преку социјалните мрежи детално ја елаборираше улогата на најголемиот македонски револуционер.
Симбол на политичкиот ентитет, но не и творец на нацијата
Георгиевски во својата објава е дециден дека историското значење на Делчев е неспорно и не смее да се доведе во прашање. За него, Делчев е „без сомнеж симбол на македонската револуционерна борба, симбол на идејата за автономна Македонија и симбол на Македонецот како политички ентитет.“
Сепак, тој смета дека историските факти мора да се читаат објективно. Објаснувајќи зошто Делчев не треба да се поистоветува со титулата „татко на нацијата“, поранешниот премиер ги наведува следните аргументи:
- Приматот на Мисирков: Според македонската историографија, местото „татко на нацијата“ му припаѓа на Крсте Петков Мисирков, со книгата објавена дури по смртта на Гоце.
- Прашањето за милетот: Во текот на своето делување, Делчев никогаш не го поставил прашањето за признавање на посебен македонски милет (етно-религиозна заедница).
- Односот кон Егзархијата: Делчев никогаш не се побунил против образовниот систем на Бугарската егзархија, институција во чиј систем и самиот работел како учител.
- Јазикот на комуникација: За разлика од некои современици, како Јован Бабунски (кој во истото време пишувал на јазик и писмо слични на денешниот литературен), Гоце никогаш не пишувал на македонски јазик.
- Улогата во Врховниот комитет: Историски факт е дека Делчев бил претставник во Врховниот Комитет и за време на престоите во Софија редовно присуствувал на нивните состаноци.
- Игнорирање на српската понуда: Кога Борис Сарафов по посетата на Белград му пренел дека Србите нудат поддршка за Македонија под услов да се укине Бугарската егзархија и да се возобнови Охридската архиепископија, Делчев на оваа понуда не одговорил и не презел ништо.
- Формирањето на четите: Со основањето на четничкиот институт, тој им дозволил на бугарските офицери да ги формираат четите на ТМРО.
Нечепнато револуционерно наследство
И покрај овие историографски факти кои ја нијансираат неговата улога исклучиво низ призмата на националниот идентитет, Георгиевски својата објава ја завршува со силна порака за непобитниот авторитет на војводата.
„И покрај тоа, местото на Гоце не може да го земе никој“, поентира Георгиевски, заклучувајќи дека револуционерното наследство на Делчев останува вечен темел на македонската државност..
