Изјавата на Љубомир Фрчкоски во подкастот „Talk the Talk – Epizoda 01“ повторно ја отвори дебатата за идентитетските и геополитичките ориентации на македонското општество. Со остар и провокативен речник, Фрчкоски ја проблематизира, како што вели, „слепата љубов“ на Македонците кон Србија, која според него има длабоки историски и идеолошки корени.
Во центарот на неговата критика е тезата дека Македонија во одредени периоди се оддалечувала од сопствената историска и национална автентичност, прифаќајќи наративи и политички позиции кои не ѝ се својствени. „Ние се одрекуваме од сопствената историја за да бидеме српски чираци“, изјави тој, алудирајќи на, според него, некритичкото следење на српските позиции, особено во односите кон Албанците и Бугарите.
Фрчкоски смета дека ваквата ориентација не е резултат на реални историски искуства, туку повеќе на наследена културна и идеолошка матрица од времето на поранешна Југославија. Тој укажува дека Македонија „нема таква историја“ која би ја оправдала ваквата поврзаност, што ја прави оваа појава уште поапсурдна и штетна.
Дополнително, професорот ја поврзува оваа појава со современите политички текови, особено со позиционирањето на ВМРО-ДПМНЕ. Според него, партијата покажува нестабилност во својата надворешнополитичка ориентација, движeјќи се од обвиненија за пробугарска до обвинувања за просрпска и проунгарска позиција.
„Никако да застане на средина и да биде нормално македонска позиција“, вели Фрчкоски, посочувајќи на недостаток на конзистентен национален курс.
Во тој контекст, тој го спомена и Љубчо Георгиевски како еден од ретките политички актери кои, според него, нудат идеи за надминување на овие контрадикции, иако тие не се доволно јасно артикулирани или прифатени во јавноста.
Изјавата на Фрчкоски отвора суштински прашања: дали Македонија навистина има проблем со сопственото историско саморазбирање и дали нејзините политички елити успеваат да дефинираат автентична и балансирана национална позиција? Или пак станува збор за претерана критика која ја поедноставува комплексноста на регионалните односи?
Јасно е дека ваквите ставови ќе продолжат да предизвикуваат реакции, особено во контекст на чувствителните прашања за идентитет, историја и геополитичка ориентација на државата.
